Η Δημοκρατική Παράταξη – Συνεργασία, παρακολουθεί με προσοχή τη δημόσια συζήτηση που έχει αναπτυχθεί με αφορμή την έκθεση του ζωγράφου Γιώργου Γαβριήλ. Μια συζήτηση έντονη, συχνά πολωμένη, που αγγίζει θεμελιώδη ζητήματα δημοκρατίας, πολιτισμού και ελευθερίας της έκφρασης.
Θέλουμε να είμαστε ξεκάθαροι: καταδικάζουμε απερίφραστα την προσβολή της θρησκείας, των ιερών συμβόλων, των θεσμών και της ιστορίας του λαού μας, και ειδικότερα τα πρόσφατα έργα του ζωγράφου Γιώργου Γαβριήλ, τα οποία με τον τρόπο και το περιεχόμενό τους προσβάλλουν βάναυσα τα ιερότερα σύμβολα της Ορθόδοξης Πίστης. Η «καλλιτεχνική έκφραση» δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για τη βεβήλωση του Χριστού, της Παναγίας και θεμελιωδών στοιχείων της πνευματικής και πολιτιστικής μας ταυτότητας.
Την ίδια ώρα, τονίζουμε ότι η ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο μιας ανοιχτής, δημοκρατικής κοινωνίας και η τέχνη οφείλει να έχει τον χώρο να ενοχλεί, να προκαλεί, να αμφισβητεί και να θέτει δύσκολα ερωτήματα. Ωστόσο, αυτή η ελευθερία δεν είναι απεριόριστη ούτε μπορεί να ασκείται εις βάρος του σεβασμού προς την πίστη και τα θρησκευτικά αισθήματα της κοινωνίας. Οι έντονες και δικαιολογημένες αντιδράσεις που προκλήθηκαν στην κοινή γνώμη, στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης αλλά και στον πολιτικό κόσμο καταδεικνύουν ότι η συγκεκριμένη επιλογή δεν συνιστά πρόκληση προβληματισμού, αλλά συνειδητή πρόκληση προς την κοινωνία. Η λογοκρισία, οι απαγορεύσεις και οι εκβιαστικές σιωπές δεν συνάδουν με τις αξίες της δημοκρατίας.
Ταυτόχρονα, όμως, απορρίπτουμε τον εύκολο και απλουστευτικό αφορισμό ότι «η τέχνη δεν έχει όρια». Η άποψη αυτή, όταν προβάλλεται ως απόλυτο δόγμα, ακυρώνει τον ίδιο τον πολιτισμό. Η τέχνη δεν γεννιέται στο χάος, ούτε στην απουσία κανόνων, γνώσης και ευθύνης. Αν όλα βαφτίζονται τέχνη, τότε η κριτική παύει να έχει νόημα, η αισθητική συζήτηση καταργείται και η δημιουργία υποβαθμίζεται σε απλή πρόκληση εντυπώσεων.
Η ιστορία της τέχνης και του θεάτρου, από την κλασική δραματουργία μέχρι το Θέατρο του Παραλόγου, αποδεικνύει ότι ακόμη και οι πιο ριζοσπαστικές μορφές έκφρασης έχουν σαφείς φόρμες, κανόνες και εσωτερική πειθαρχία. Ο Μπέκετ δεν δεχόταν να αλλάξει ούτε τελεία στα έργα του. Ο Μιχαήλ Άγγελος αφιέρωσε αμέτρητες ώρες μελέτης για μια λεπτομέρεια στο ανθρώπινο σώμα. Μέσα από τα όρια γεννιέται η δημιουργία – όχι παρά την ύπαρξή τους.
Η ΔΗΠΑ θεωρεί αυτονόητο ότι κάθε καλλιτεχνικό έργο υπόκειται σε δημόσια κριτική. Η κριτική δεν είναι λογοκρισία, ούτε επίθεση στη δημοκρατία. Είναι αναγκαίο στοιχείο του πολιτιστικού διαλόγου. Όποιος υπερασπίζεται το δικαίωμα της πρόκλησης οφείλει να αποδέχεται και το δικαίωμα της διαφωνίας. Η ελευθερία της έκφρασης δεν συνεπάγεται ασυλία από την κοινωνική και ηθική αξιολόγηση.
Παράλληλα, καταδικάζουμε την επιπόλαιη και καταχρηστική επίκληση όρων όπως «χούντα» ή «αυταρχισμός» για κάθε αντίθετη άποψη. Η ιστορική μνήμη απαιτεί σεβασμό. Η δημοκρατία δεν απειλείται από τον διάλογο και την κριτική, αλλά από την απουσία τους.
Η Δημοκρατική Παράταξη πιστεύει σε μια τέχνη ελεύθερη, αλλά και απαιτητική, σε μια κοινωνία που δεν φοβάται την έκφραση, αλλά ούτε αποδέχεται άκριτα τα πάντα στο όνομά της. Η υπεράσπιση της ελευθερίας της τέχνης συμβαδίζει με την υπεράσπιση της σκέψης, της γνώσης και της ευθύνης.
Αυτός είναι και ο δρόμος του δημοκρατικού πολιτισμού.
The post Γ.ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ: Η «ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ» ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΩΣ ΑΛΛΟΘΙ ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΒΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ appeared first on Δημοκρατική Παράταξη – Νέα.
