Σεβασμιότατε,
Εξοχότατοι και Εντιμότατοι εκπρόσωποι της Πολιτείας και της Εκκλησίας,
Αγαπητή οικογένεια του ήρωα,
Κυρίες και κύριοι,
Υπάρχουν στιγμές που τα λόγια μοιάζουν φτωχά μπροστά στο μεγαλείο μιας ανθρώπινης θυσίας.
Στιγμές κατά τις οποίες η σιωπή ίσως να εκφράζει περισσότερα από κάθε λόγο. Κι όμως, έχουμε χρέος να μιλήσουμε. Έχουμε χρέος να θυμηθούμε. Έχουμε χρέος να πούμε στις νεότερες γενιές ποιοι ήταν εκείνοι οι άνθρωποι που, όταν η πατρίδα δοκιμάστηκε όσο ποτέ άλλοτε, δεν δίστασαν να σταθούν όρθιοι.
Οι λαοί που τιμούν τους ήρωές τους αντλούν από την ιστορία δύναμη, αυτογνωσία και προσανατολισμό για το μέλλον. Η ιστορία γράφεται από τα μεγάλα γεγονότα αλλά κυρίως από ανθρώπους που στις κρίσιμες στιγμές ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι στον φόβο, υπερασπίστηκαν τις αρχές τους και απέδειξαν ότι η ελευθερία και η δημοκρατία απαιτούν θάρρος, ευθύνη και προσωπικό κόστος.
Βρισκόμαστε σήμερα όλοι εδώ στον Ιερό Ναό της Αγίας Μαρίνας. Στεκόμαστε με βαθιά συγκίνηση μπροστά στη μνήμη του Ντίνου Παύλου.
Ενός ανθρώπου απλού.
Ενός οικογενειάρχη.
Ενός νέου που είχε όνειρα, σχέδια και προσδοκίες για τη ζωή του.
Ενός ανθρώπου που δεν γεννήθηκε για να γίνει ήρωας, αλλά έγινε ήρωας γιατί, όταν ήρθε η πιο δύσκολη ώρα, δεν πρόδωσε τις αρχές του.
Είμαστε εδώ για να τιμήσουμε τις αξίες που υπηρέτησε μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του.
Γιατί οι ήρωες δεν ξεχωρίζουν μόνο από τον τρόπο που έφυγαν.
Ξεχωρίζουν από τον τρόπο που έζησαν.
Από τις επιλογές που έκαναν.
Από την πίστη τους στη δημοκρατία, στην ελευθερία και στην αξιοπρέπεια.
Κάθε επιμνημόσυνη τελετή αποτελεί μια πράξη συλλογικής μνήμης.
Μια υπενθύμιση ότι ένας λαός που ξεχνά την ιστορία του, κινδυνεύει να επαναλάβει τα λάθη της.
Η μνήμη δεν είναι μια τυπική υποχρέωση απέναντι στους νεκρούς.
Είναι ευθύνη απέναντι στους ζωντανούς.
Είναι η γέφυρα που ενώνει το χθες με το σήμερα και δείχνει τον δρόμο για το αύριο.
Ο Ντίνος Παύλου γεννήθηκε το 1946 στη Δορά, παιδί του Παύλου Κωνσταντίνου και της Παρθενόπης.
Μεγάλωσε μέσα στην απλότητα της κυπριακής υπαίθρου, σε μια οικογένεια που τον δίδαξε την αξία της εργατικότητας, της τιμιότητας και της αξιοπρέπειας.
Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού του, συνέχισε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Λεμεσού και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Γεωργικό Γυμνάσιο Μόρφου.
Όπως χιλιάδες νέοι της εποχής του, ονειρευόταν μια ήρεμη ζωή. Να δημιουργήσει οικογένεια. Να εργαστεί τίμια. Να μεγαλώσει τα παιδιά του σε μια ελεύθερη πατρίδα.
Νυμφεύθηκε την αγαπημένη του Ελένη και απέκτησαν τρεις γιους, τον Παύλο, τον Πανίκο και τον Αντρέα.
Ο ήρωάς μας, ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε βαθιά την οικογένειά του.
Ένας σύζυγος που ονειρευόταν να γεράσει δίπλα στη γυναίκα που αγάπησε.
Ένας πατέρας που περίμενε να δει τα παιδιά του να μεγαλώνουν.
Η μοίρα, όμως, του επιφύλασσε έναν διαφορετικό δρόμο.
Με την ιδιότητά του ως Ειδικός Αστυνομικός υπηρέτησε την Κυπριακή Δημοκρατία σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ιστορίας της.
Δεν φορούσε απλώς μια στολή.
Έφερε στους ώμους του την ευθύνη να προστατεύει τους δημοκρατικούς θεσμούς και τη συνταγματική νομιμότητα.
Για εκείνον, η δημοκρατία δεν ήταν μια αφηρημένη έννοια.
Ήταν στάση ζωής. Ήταν πίστη. Ήταν καθήκον.
Κυρίες και κύριοι,
Ο Ιούλιος του 1974 δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στην ιστορία της Κύπρου. Αποτελεί την σκοτεινότερη σελίδα της σύγχρονης ιστορίας της.
Είναι μια ανοιχτή πληγή.
Μια πληγή που εξακολουθεί να πονά πενήντα δύο χρόνια μετά.
Το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου άνοιξε τον δρόμο στην τουρκική εισβολή που ακολούθησε λίγες ημέρες αργότερα.
Η πατρίδα μας βυθίστηκε στο σκοτάδι.
Χιλιάδες οικογένειες ξεριζώθηκαν.
Άλλες περίμεναν για χρόνια ένα παιδί που δεν επέστρεψε ποτέ.
Άλλες αναζητούσαν έναν αγνοούμενο.
Άλλες έκλαιγαν πάνω από έναν τάφο.
Η Κύπρος πλήρωσε βαρύ τίμημα. Όλα αυτά υπενθυμίζουν καθημερινά το βαρύ τίμημα του διχασμού και της εκτροπής από τη δημοκρατική νομιμότητα.
Ένα τίμημα που εξακολουθεί να καθορίζει το παρόν και το μέλλον της.
Μέσα σε εκείνες τις δραματικές ώρες, ο Ντίνος Παύλου υπηρετούσε στον Αστυνομικό Σταθμό Μαλλιάς.
Εκεί όπου η ιστορία δεν ρωτούσε κανέναν τι θα ήθελε να κάνει.
Εκεί όπου η ιστορία απαιτούσε από τον καθένα να αποδείξει ποιος πραγματικά ήταν.
Κυρίες και κύριοι,
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός τόπου που δοκιμάζουν όχι μόνο τη δύναμη, αλλά κυρίως τη συνείδηση των ανθρώπων.
Τέτοια ήταν και εκείνα τα τραγικά εικοσιτετράωρα του Ιουλίου του 1974.
Μέσα στη σύγχυση, στον φόβο και στην αβεβαιότητα, ο Ντίνος Παύλου κλήθηκε να πάρει τη σημαντικότερη απόφαση της ζωής του.
Έμεινε εκεί όπου τον καλούσε το καθήκον.
Έμεινε εκεί όπου τον καλούσε η συνείδησή του.
Έμεινε πιστός στον όρκο που είχε δώσει να υπηρετεί τη Δημοκρατία.
Μαζί με τους συναδέλφους του αντιστάθηκε γενναία στην επίθεση που δέχθηκε ο Αστυνομικός Σταθμός Μαλλιάς από τους πραξικοπηματίες.
Ήξεραν ότι οι δυνάμεις τους ήταν λιγότερες. Ήξεραν ότι οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος τους.
Όμως υπάρχουν μάχες που δεν δίνονται επειδή πιστεύεις ότι θα νικήσεις.
Δίνονται επειδή δεν σου επιτρέπει η συνείδησή σου να κάνεις πίσω.
Αυτή ήταν η μάχη του Ντίνου Παύλου.
Μια μάχη για τη δημοκρατική νομιμότητα.
Μια μάχη για την τιμή. Μια μάχη για την αξιοπρέπεια.
Η δολοφονία του από τους πραξικοπηματίες δεν βρήκε ποτέ τη δικαίωση που άξιζε. Όμως υπάρχουν θυσίες που δεν μπορούν να μετρηθούν με δικαστικές αποφάσεις. Δικαιώνονται καθημερινά μέσα από τη συλλογική μνήμη ενός λαού που δεν ξεχνά εκείνους που στάθηκαν όρθιοι όταν όλα γύρω τους κατέρρεαν.
Ο Ντίνος Παύλου δεν αναζήτησε ποτέ τον τίτλο του ήρωα. Έγινε ήρωας γιατί, όταν ήρθε η ώρα της δοκιμασίας, επέλεξε το καθήκον αντί της ασφάλειας, την αξιοπρέπεια αντί του συμβιβασμού, την πίστη στη δημοκρατία αντί της σιωπής.
Αυτό είναι το μεγαλείο των πραγματικών ηρώων. Δεν γεννιούνται διαφορετικοί από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Είναι άνθρωποι απλοί, που μια κρίσιμη στιγμή επιλέγουν να κάνουν το σωστό, ακόμη κι αν γνωρίζουν ότι μπορεί να πληρώσουν το ύψιστο τίμημα.
Σήμερα δεν θυμόμαστε μόνο τον τρόπο με τον οποίο έφυγε. Θυμόμαστε κυρίως τον τρόπο με τον οποίο έζησε. Έναν άνθρωπο ήρεμο. Έναν άνθρωπο εργατικό. Έναν άνθρωπο που αγαπούσε τη ζωή. Έναν πατέρα που δεν πρόλαβε να δει τα παιδιά του να μεγαλώνουν. Έναν σύζυγο που δεν πρόλαβε να γεράσει δίπλα στη γυναίκα που επέλεξε να μοιραστεί τη ζωή του.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο μεγάλη τραγωδία κάθε πολέμου.
Δεν αφαιρεί μόνο ζωές. Αφήνει πίσω άδεια σπίτια. Παιδικά δωμάτια που περίμεναν έναν πατέρα. Συζύγους που έμειναν να κρατούν μόνες τους μια οικογένεια. Γονείς που έθαψαν τα παιδιά τους. Όνειρα που δεν πρόλαβαν ποτέ να γίνουν πραγματικότητα.
Αγαπητή οικογένεια του Ντίνου Παύλου,
Σήμερα δεν τιμούμε μόνο έναν ήρωα.
Σκύβουμε με σεβασμό μπροστά στον δικό σας άνθρωπο.
Γνωρίζουμε ότι καμία διάκριση, καμία τιμητική εκδήλωση και κανένας λόγος δεν μπορεί να γεμίσει το κενό που άφησε η απουσία του. Ο πόνος της απώλειας δεν μετριέται με τα χρόνια.
Απλώς μαθαίνει κανείς να ζει μαζί του. Όμως θέλουμε να γνωρίζετε ότι ο Ντίνος Παύλου δεν ξεχάστηκε. Το όνομά του εξακολουθεί να φωτίζει τις πιο δύσκολες σελίδες της ιστορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η θυσία του εξακολουθεί να εμπνέει. Και η στάση ζωής του εξακολουθεί να διδάσκει.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο μικρότερος γιος του πήρε το όνομα του πατέρα του. Ήταν ένας συγκλονιστικός τρόπος να παραμείνει ζωντανή η παρουσία του μέσα στην ίδια του την οικογένεια.
Να συνεχίσει το όνομά του να ακούγεται.
Να συνεχίσει η μνήμη του να περνά από γενιά σε γενιά.
Γιατί αυτό είναι τελικά η μνήμη.
Δεν είναι μόνο η ανάμνηση ενός ανθρώπου. Είναι η συνέχιση της παρουσίας του μέσα από τις αξίες που άφησε πίσω του.
Και αυτές οι αξίες δεν πεθαίνουν ποτέ.
Xρέος της Πολιτείας και της κοινωνίας είναι να διατηρούν τη μνήμη μέσα από την παιδεία, την ιστορική γνώση και τη διαρκή καλλιέργεια δημοκρατικής συνείδησης.
O Nτίνος Παύλου δεν ανήκει πλέον στη Δορά, δεν ανήκει στην οικογένειά του. Ανήκει στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας και στη συλλογική μνήμη όλων όσοι πιστεύουν στις αξίες της Δημοκρατίας, της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Η ουσιαστικότερη τιμή προς την θυσία του είναι να υπηρετούμε καθημερινά αυτές τις αξίες, με συνέπεια, αυταπάρνηση, ανιδιοτέλεια και σύνεση παραδίδοντας στις επόμενες γενεές μια πατρίδα ελεύθερη και ευημερούσα.
Πενήντα δύο χρόνια μετά τη θυσία των ηρώων μας, η πατρίδα μας εξακολουθεί να βιώνει τις συνέπειες της κατοχής. Δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με τη διαιώνιση του σημερινού στάτους κβο, που θα συνιστούσε την οριστική παγίωση της κατοχής και την διχοτόμηση της πατρίδας μας.
Μέσα σε ένα άναρχο διεθνές σύστημα με πολέμους, διάχυτη ανασφάλεια και απρόβλεπτους γεωπολιτικούς κινδύνους η ελπίδα μας για άρση του αδιεξόδου οφείλει να παραμείνει ζωντανή.
Ελπίζουμε η κινητικότητα που καταγράφετε ιδιαίτερα την τελευταία περίοδο από τα Ηνωμένα Έθνη και τον διεθνή παράγοντα θα δημιουργήσει τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την πραγματοποίηση μιας διευρυμένης συνάντησης 5+1 και θα οδηγήσει στην επανέναρξη μιας ουσιαστικής διαπραγματευτικής διαδικασίας, με στόχο την επίτευξης βιώσιμης και λειτουργικής λύσης του Κυπριακού, προς όφελος όλων των νόμιμων κατοίκων της πατρίδας μας.
Επιδιώκουμε μια λύση που θα στηρίζετε στα ψηφίσματα των Η.Ε, στις αρχές και τις αξίες της Ε.Ε και τη διεθνή νομιμότητα. Μια λύση χωρίς στρατεύματα κατοχής, χωρίς επεμβατικά δικαιώματα, χωρίς εγγυήσεις και που θα κατοχυρώνει την ενότητα του εδάφους, της οικονομίας και των θεσμών.
Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη δικαίωση της θυσίας του Ντίνου Παύλου. Και αυτή θα είναι η πιο ουσιαστική τιμή προς όλους τους ήρωες της Δημοκρατικής Αντίστασης: να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές μια Κύπρο ελεύθερη, επανενωμένη, δημοκρατική και ασφαλή.
Ας κρατήσουμε, λοιπόν, ζωντανή τη μνήμη τους. Όχι μόνο με λόγια και επετειακές εκδηλώσεις, αλλά με τις πράξεις μας, με την ενότητα, με την προσήλωσή μας στις δημοκρατικές αξίες και με την αταλάντευτη πίστη ότι η πατρίδα μας αξίζει ένα καλύτερο μέλλον.
Αιωνία ας είναι η μνήμη του Ντίνου Παύλου.
Αιωνία η μνήμη όλων όσοι θυσιάστηκαν για τη Δημοκρατία, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια της πατρίδας μας.
The post Μ.ΚΑΡΟΓΙΑΝ:Ο ΗΡΩΑΣ ΝΤΙΝΟΣ ΠΑΥΛΟΥ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗ ΔΟΡΑ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ. ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ appeared first on Δημοκρατική Παράταξη – Νέα.
